Ο Παπανδρέου είναι κυρίως όμηρος της αλλοπρόσαλης κυβερνητικής πολιτικής του.
Ζητάει συναίνεση και προσπαθεί να κρατήσει όμηρο την αντιπολίτευση από το να εκτελέσει τον ρόλο της μέσα από τις εξεταστικές επιτροπές.
Μιλάει για διαφάνεια και βλέπουμε τον αδερφό του χωρίς θεσμικό ρόλο να εμπλέκεται σε πολύ σοβαρά επενδυτικά σχέδια που στο τέλος ναυαγούν.
Αναγνωρίζει ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι η χαμηλή παραγωγικότητα του δημόσιου τομέα και σε έναν χρόνο κάνει δύο ανασχηματισμούς αφήνοντας επί μήνες μπερδεμένες αρμοδιότητες μεταξύ υπουργών.
Στην εξωτερική πολιτική επιμένει παρά την αδιάλλακτη στάση Σκοπίων και Τουρκίας σε συνεχείς επαφές με Ερντογάν και Γκρούεφσκι χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.
Ξαφνικά σε μια κρίσιμη περίοδο φέρνει τον Νετανιάχου στην Αθήνα χωρίς κάποιο κέρδος για την χώρα.
Την στιγμή που ηα υπουργεία πρέπει να δουλεύουν σε φουλ ρυθμούς υπό την καθοδηγησή του λείπει 75 μέρες διακοπές το καλοκαίρι και τρεις βδομάδες τον Σεπτέμβριο στο εξωτερικό.
Ορίζει αντιπρόεδρο και υπερυπουργό με το ίδιο αντικείμενο.
Θιασώτης της χαοτικής διοίκησης και αποθεωτής της επικοινωνιακής πολιτικής χωρίς έργο.
Κάποτε όμως και οι λαγοί που βγαίνουν από τα καπέλα τελειώνουν.
--
Ανάρτηση Από τον/την Κωνσταντίνος στο Ας μιλήσουμε επιτέλους! τη 10/22/2010 06:30:00 πμ
